سپاس

از قتلگاه پروانه و داریوش که بیرون آمدیم، باران میبارید. تمام میخانه های اطراف پُر بود از سبزپوشهایی که پیروزی تیم محبوبشان وِردِربرمن را به شادی مینوشیدند و ما دربدر به جستجوی کنج خلوتی که بار اندوه هزار ساله امان را به کمک پیاله ایی برای لحظه ایی زمین بگذاریم. دیشب دوباره نیلوفری روئید به باغ فراموشیمان و تلنگری خورد به این حافظۀ تاریخی که گاهی جا می ماند پشت دغدغه های روزمره گی. سپاس نیلوفر