تو و شاید من ـ پاسخی به شعر سفر

تمام راه تویی
تمام توقفگاههای روی زمین من
تو خسته ‌ترین پاهای روی زمینی
من صندلی شکسته ای در سوگ نجار
تو بی‌قرار ترین پرستو
من لاک پشتی به پشت افتاده
در هُرم نیمروز امرداد


ایکاش حجاب از رخ این
آرامگاه که شاهد
اشک و لبخند و بوسه بود
بر نمیگرفتی و به هر چارسویی
 مرا به خمیازه ایی نمیفروختی


فردا کجا ببینمت
وقتی نگاهم را با خود میبری


رضا رشید پور